Dlaczego szczeniak zabiera Ci buta, a dwulatek robi wszystko na przekór?

Czy zauważyłeś, że pomysłowość Twojego dwuletniego dziecka wzrasta wprost proporcjonalnie do ilości Twoich arcyważnych spraw do załatwienia? Czy dziecko jest grzeczne, kiedy jesteś z nim sam, a wśród pozostałych domowników odstawia szereg rytualnych tańców i dzikich pisków? Czy kiedy musisz zrobić ważny przelew, odpowiedzieć na ważną wiadomość Twoje dziecko potrafi nagle znaleźć się na szczycie segmentu pod sufitem? Dlaczego Twój pies mimo ciągłych gonitw i upomnień wciąż zabiera Ci buta i gazetę? Przekonajmy się czym różni się w tym temacie dziecko od psa…

Dziecko

Wszystkie dzieci lubią skupiać na sobie uwagę. Najczęściej, jeśli nie uzyskują tego, czego chcą uciekają się po prostu do złego zachowania. Łamania zasad, które Rodzice starają się wprowadzić jako normy w codziennym życiu.

Bardzo często, zagonieni codziennymi obowiązkami nie znajdujemy czasu na realizację swojego wymarzonego modelu rodzicielstwa. Skupiamy się tylko na swoich obowiązkach, pracy, wychowaniu dziecka kierując na nie swoją uwagę w momencie, w którym robi coś złego. W ten sposób nieświadomie wzmacniamy moc tego złego postępowania jako sposobu, w który dziecko zwraca na siebie naszą uwagę.

Aby zwiększyć skuteczność swoich działań, Rodzice powinni nauczyć się szukać pozytywnych zachowań u swoich pociech, a potem nagradzać je uwagą i pochwałą. Warto też pamiętać o tym, by czas spędzany z dzieckiem był czasem, w którym całkowicie poświęcamy mu swoją uwagę.

Brak wynagradzania właściwego zachowania u dziecka to jak "niewywoływanie wilka z lasu". Siedzimy cicho i zajmujemy się swoimi sprawami ponieważ dziecko zachowuje się właściwie. Tymczasem wynagradzanie grzecznego dziecka naprawdę przynosi zauważalne efekty. Należy przy tym pamiętać by wynagradzać konkretne zachowania a nie ogólne "bycie grzecznym" tzn. zamiast mówić: jesteś bardzo grzeczny i głaskać dziecko po głowie, warto zastąpić to taką pochwałą: jesteś bardzo opiekuńczym bratem, pomogłeś mi spakować swoje rzeczy. Dwulatek na pewno zrozumie tę pochwałę nawet jeśli owa pomoc ograniczyła się do podania bluzy z szafy, lub butów z przedpokoju. Zachęci go to do dobrego zachowania ponieważ zrozumie, że i w taki sposób może zyskać tak cenną dla niego uwagę Rodzica.

Pies

Pies to zwierzę interesowne. Powtarza więc zachowania, za które otrzymuje nagrody – rezygnuje z zachowań, które nie przynoszą mu pożądanych rezultatów.

Jeśli więc obdarzasz psa własną uwagą – np. robiąc mu wymówki, spychasz psa z kanapy lub gonisz go, gdy ucieka z ukradzioną skarpetką czy butem – to w jego rozumieniu nagradzasz go za zachowanie, jakie prezentuje. Czyli, goniąc psa z okrzykami "oddaj, oddaj", dajesz mu fantastyczną nagrodę w postaci zabawy w ganianego za samowolne zabranie twojego buta. W dodatku uczysz go, że słowo "oddaj" jest hasłem do ucieczki z przedmiotem, a nie wydania go właścicielowi. A chyba nie o to ci chodzi?

Gdy chcesz, aby pies stracił zainteresowanie butem, po prostu przestań gonić uciekającego z nim psa. But sam w sobie nie jest atrakcyjny. Frajda zaczyna się wraz ze startem pana w pogoń. Kiedy przestaniesz gonić, pies porzuci but i poszuka innej rzeczy, która sprowokuje cię do zabawy w ganianego. Aby tego uniknąć, kup psu kilka zabawek, które będzie mógł gryźć zamiast twoich butów.

Logika działań psa jest różna od naszej i dlatego trudno na początku połapać się w tym, jak pies rozumie tę samą sytuację, co my. Wystarczy jednak stosować zasadę nagród i lekceważenia, aby przekazać psu, jakie zachowania są przez ciebie akceptowane, a jakich nie tolerujesz. Jeżeli nagrodzisz psa wspólną zabawą za każde zainteresowanie się własną zabawką, to zrozumie on, że to właśnie powinien robić, gdy chce się z tobą pobawić, a nie kraść buty.

red. tatawtarapatach.com, źródło fot. pixabay.com