Dziecko i pies – decyzja, kupno, wychowanie

O tym, że dziecko i pies mogą być najlepszymi przyjaciółmi nie trzeba przekonywać nikogo, kto choć raz w życiu posiadał czworonożnego przyjaciela. Maluch i włochaty pupil mogą się razem nie tylko bawić, ale też czerpać przyjemność i korzyści z wzajemnego towarzystwa.

Przede wszystkim jednak przebywając z psem, dziecko uczy się postępowania wobec innych. Opiekując się czworonożnym pupilem uczą się też opieki nad innym stworzeniem, nabierają poczucia obowiązku i odpowiedzialności.

Bez względu na to jak łagodny i spokojny jest pies pamiętać należy, że nie jest on zabawką  dla naszego malucha. Idąc tym tropem nie należy więc pozostawiać dziecka z psem sam na sam, nie ufając przy tym ani dziecku, ani psu. Dziecko ciekawe tego jak przyczepiony jest do psa ogon, lub czemu oczy są takie, a nie inne, może paść ofiarą swojej ciekawości. Żaden pies nie lubi bowiem być ustawicznie zaczepiany – może wówczas odczuwać lęk, niepokój, co z tego wynika czuć się nieswojo, zachowywać nerwowo, lub agresywnie. Zachowania psa mogą jednak nie być ani nerwowe ani agresywne. Pies jak dziecko w trakcie zabawy może stracić kontrolę nad swoimi emocjami, a w szaleństwie wspólnych wygłupów nieumyślnie zrobić dziecku krzywdę.

Dziecko powinno też wiedzieć co wolno robić z psem, a czego robić nie należy. Kiedy zabawę należy przerwać, by nie doprowadzić do zbytniej ekscytacji zwierzęcia.

Prawdziwą więź między dzieckiem a psem tworzą i umacniają:

  • Włączenie dziecka w codzienną opiekę nad pupilem
  • Codzienne zabawy – te najbardziej ulubione to zabawa w chowanego, rzucanie piłki.
  • Sam pies powinien mieć swój azyl, kojec, miejsce gdzie będzie mógł odpocząć po wspólnej zabawie.

Co dzieje się w momencie, kiedy w domu pierwszy pojawia się pies, a dopiero później dziecko?

  • Pies powinien być przygotowany na przyjęcie do rodzinnego grona nowej osoby.
  • Przygotujecie go do zapoznania się z maluchem pokazując mu jego meble, sprzęty, ciuszki, których dziecko będzie używać po urodzeniu.
  • Dodatkowo świetnym pomysłem będzie pielęgnacja oraz zajmowanie się dzieckiem w obecności psa.
  • Podobnie jak w przypadku dzieci starszych, raczkujące niemowlę nigdy nie powinno być zostawiane z psem sam na sam. Małe dziecko jest dla psa czymś ciekawym, a jednocześnie niezwykłym. Wykonując nieoczekiwane ruchy, wydając z siebie dziwne dźwięki może przestraszyć psa, co z kolei może prowadzić do jego niezwyczajnych zachowań.

Szczenię, czy dorosły pies?

Kupno szczenięcia jest bardzo kuszące. Na pewno wyobrażacie sobie mnóstwo zabawnych sytuacji, podczas wspólnej zabawy malucha z maleńkim czworonogiem. Pamiętajcie jednak, że kupno szczenięcia wiąże się z jego wychowaniem i odchowaniem, które to czynności wymagają dużej cierpliwości i czasu. Dorosły pies nie wymaga takiego nakładu pracy. Z drugiej jednak strony, jeśli nie będzie Wam odpowiadał charakter dorosłego już psa, możecie mieć trudności z jego zmianą, tresurą.

Kupno, czy adopcja?

Możliwości nabycia psa jest wiele.

Najczęściej wybieranym jest jednak kupno szczenięcia, obowiązkowo z zarejestrowanych hodowli, jeśli chcecie mieć pewność co do stanu zdrowotnego psa, oraz jego charakteru. Warto zapoznać się z warunkami utrzymywania szczeniąt odwiedzając kilka hodowli. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do hodowców podchodzących do swojej działalności jedynie zarobkowo, którzy nie dbają o szczenięta tak jak należy, lub oferują szczenięta bez rodowodu. Unikać należy też giełd i ogromnych hodowli, w których właściciele nie dają możliwości poznania matki szczenięcia. Takie pupile mogą być niedostatecznie zsocjalizowane. Do odpowiednich hodowli traficie przez Związek Kynologiczny w Polsce (oddziały znajdują się we wszystkich większych miastach.)

Zdarza się także i tak, głównie z przyczyn losowych (wyjazd za granicę, rozwód itp.), że kupić można też psa dorosłego. Warto wtedy dokładnie poznać przyczynę sprzedaży psa, poprosić o możliwość zapoznania się z czworonogiem. Ludzie sprzedający, lub oddający psa podawać Wam mogą różne przyczyny, które nie zawsze są zgodne z prawdą. Rzekoma alergia na pięcioletniego już pupila, brak środków na utrzymanie czasem są tylko i wyłącznie „przykrywką” dla prawdziwego powodu pozbywania się zwierzęcia. Zwierzę może mieć problemy z nadpobudliwością, brudzeniem w domu (nawet psy starsze). Dobry wywiad ma służyć nie tylko i Wam, ale też psu, który bardzo przeżyje kolejną nową przeprowadzę. Szczególnie wtedy, kiedy i Wy zdecydujecie się na jego oddanie. Warto więc wprost pytać o przyczyny. Jeśli problem leży w nadpobudliwości psa warto doradzić właścicielom szukającym dla niego nowego domu, by szukali rodzin posiadających dom z ogrodem.

Podobnych zasad należy przestrzegać w przypadku adopcji psa, na przykład ze schroniska. Postarajcie się poznać dobrze psa zanim zdecydujecie się na przyjęcie go do domu, w którym przebywa dziecko.

Jaką rasę wybrać?

Wbrew modzie, która obecnie obowiązuje, starajcie się wybierać takie rasy psów, które najodpowiedniejsze są dla rodzin z dziećmi. Weźcie też pod uwagę Wasze miejsce zamieszkania, to czy mieszkacie w blokach, czy w domku z ogródkiem, w centrum miasta, czy raczej na jego obrzeżach mając blisko do pól i lasów. Więcej o rasach polecanych dla rodzin z dziećmi w innym artykule.

Przy wyborze rasy zwróćcie tez uwagę na to, jak Wy, jako cała rodzina spędzacie czas wolny, oraz jak wygląda Wasz rozkład dnia. Niektóre rasy dostosowują się do charakteru i sposobu spędzania dnia domowników. Są jednak i takie psy, które przy zbyt długim przebywaniu w domu będą nieszczęśliwe, mając większą od innych ras potrzebę ruchu.

red.DRG