Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne w pytaniach i odpowiedziach

Oferty przedszkoli dotyczące zajęć dodatkowych bombardują nas przeróżnymi dziwnymi nazwami i zagranicznymi nazwiskami. Dotyczy to także tych zajęć, które wspomagają rozwój dziecka. Zastanawiając się nad wyborem tych, na które chcemy zapisać dziecko, zapoznajmy się ich genezą, założeniami oraz zastosowaniem.

Dziś przybliżamy Państwu Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.

Jak to się zaczęło?

Prekursorem metody był Rudolf Laban. Jako pierwszy podjął on obiektywne obserwacje naturalnych możliwości ruchowych człowieka, które ujął w specjalne skale ruchowe. Jego zdaniem ze względu na budowę ciała ludzkiego i sposób wykorzystania przestrzeni cechą ruchu jest trójwymiarowość wedle osi: przód – tył, w prawo – w lewo, góra – dół. Bardziej złożone ruchy człowieka opisuje też w trzech płaszczyznach: drzwiowej, stołowej i poprzecznej. Połączenie tych podstawowych elementów ruchu człowieka tworzy sześcian. W tym uproszczonym modelu przestrzennym człowieka mieszczą się wszystkie zasadnicze możliwości ruchowe człowieka.

weronikaWeronika Sherborne, wywodząca się z brytyjskiej szkoły Labana, wypracowała w latach 60-tych pewien zestaw ćwiczeń, mający zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dziecka oraz korygowaniu zaburzeń – metodę  Ruchu Rozwijającego.

Jej inspiracją były ulubione zabawy najmłodszych, czyli „przewalanki”, „baraszkowanie” oraz wspólne turlanie się z opiekunami po łóżku, podłodze czy materacu. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi.

Jakie są podstawowe założenia metody Weroniki Sherborne­­?

Rozwijanie przez ruch:

1. świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,

2. świadomości przestrzeni i działania w niej,

3. dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

 

Dla kogo jest ta metoda?

Metodę stosuje się w Polsce w placówkach oświatowych i służby zdrowia w pracy z dziećmi zdrowymi oraz następującymi zaburzeniami rozwoju:

  • upośledzonymi umysłowo,
  • autystycznymi,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi,
  • z zaburzeniami zachowania,
  • głuchymi,
  • niewidomymi,
  • z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych.

Jakie są korzyści wynikające ze stosowania Ruchu Rozwojowego u zdrowych dzieci?

Korzyści jest naprawdę wiele! Ćwiczenia proponowane przez Weronikę Sherborne dają pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem, wyzwala swobodę zachowań i naturalność oraz są doskonałą okazją do rozładowania energii.  Dzieci poddawane są próbom pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich negatywnych doświadczeń. Mają możliwość wchodzenia w inną rolę niż zazwyczaj (dominująca, bierna) oraz budowania partnerstwa. Ćwiczenia są źródłem odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała oraz ogólnej radości. Natomiast kiedy dziecko jest w parze z rodzicami, jest to doskonała okazja do bliskiego kontaktu fizycznego, obejmowania i przytulania, na którym często zapominamy w codziennej bieganinie.

Ponadto udział w ćwiczeniach ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznawania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa.

Jak wyglądają sprawy organizacyjne?

Metodę można stosować indywidualnie lub grupowo. Ze względu na zapewnienie dziecku lepszego kontaktu z innymi ludźmi, preferuje się jednak zajęcia grupowe.

Liczebność grupy: 6-14 dzieci.

Wiek uczestników: nieograniczony, zarówno osoby dorosłe jak i dzieci.

Zajęcia powinny odbywać się systematycznie, minimum raz w tygodniu.

Czas trwania 1 spotkania – około 1h. Początkowo zajęcia mogą być krótsze (20-30 minut) zależnie od samopoczucia i możliwości dzieci.

Miejsce: Zajęcia mogą odbywać się wszędzie, w każdych warunkach, ponieważ nie wymagają żadnych urządzeń. W niektórych przypadkach, zwłaszcza gdy zajęcia odbywają się z udziałem dzieci z niepełnosprawnością ruchową, przydają się koce i materace.

Prowadzeniem grupy powinny zajmować się 2 osoby – przeszkoleni terapeuci.

 

Jak mogą wyglądać takie ćwiczenia?

Oto kilka konkretnych przykładów:

  • Strzepywanie z siebie śniegu – kolejno z ramion, pleców, głowy, brzucha, nóg, stóp itd. (nazywanie  tych części ciała)
  • Skała – jedno dziecko siedzi mocno podparte o podłoże, drugie próbuje je przesunąć, pchając w różnych kierunkach. Następnie role się zmieniają.
  • Tunel – wszystkie dzieci w klęku podpartym jedno obok drugiego, jedno dziecko w utworzonym tunelu czołga się i staje na końcu tunelu, potem czołga się następne dziecko itd.
  • Ślepiec – rodzic jest ślepcem, dziecko opiekunem.  Jego zadaniem jest przeprowadzenie rodzica z punktu A do punktu B, tak żeby nic mu się nie stało.  Następnie role się zmieniają.

Czyli…

Kiedy kolejnym razem zobaczysz gdzieś ogłoszenie o zajęciach prowadzonych Metodą Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, spakujcie do torby trampki oraz dresy i koniecznie wybierzcie się na nie (chociaż raz) całą rodziną!

Marika Żyrek

psycholog